چرا کسانی را که هستند، حفظ نمیکنی؟(امی)

بر روی کارتن رفت تا دستش به دکمه های تلفن برسد و شروع کرد

به گرفتن شماره ای هفت رقمی.مسئول دارو خانه متوجه پسر بود و

به مکالماتش گوش داد. پسرک پرسید،” خانم، می توانم خواهش کنم

کوتاه کردن چمن ها را به من بسپارید؟” زن پاسخ داد، کسی هست که

این کار را برایم انجام می دهد.”

پسرک گفت:”خانم، من این کار را نصف قیمتی که او می گیرد انجام خواهم داد”.

 زن در جوابش گفت که از کار این فرد کاملا راضی است.

پسرک بیشتر اصرار کرد و پیشنهاد داد،” خانم، من پیاده رو و جدول جلوی خانه

را هم برایتان جارو می کنم، در این صورت شما در یکشنبه زیباترین چمن را در

 کل شهر خواهید داشت.” مجددا زن پاسخش منفی بود”.

پسرک در حالی که لبخندی بر لب داشت، گوشی را گذاشت. مسئول داروخانه

 که به صحبت های او گوش داده بود به سمتش رفت و گفت: “پسر…از رفتارت خوشم میاد؛

 به خاطر اینکه روحیه خاص و خوبی داری دوست دارم کاری بهت بدم”

پسر جوان جواب داد،” نه ممنون، من فقط داشتم عملکردم رو می سنجیدم،

من همون کسی هستم که برای این خانوم کار می کنه”.

اون پسر کوچک بیل گیتس بود.

اینم اون بازی(!) ای که بچه ها منو دعوتیدن!

۱۰ تا چیز دوست داشتنی:(۱۰ تا خیلی زیاده!من ۵تا می نویسم)

۱-یه دسته گل خیلی بزرگ!

۲-کتاب خوندن

۳-مسافرت رفتن با دوستای مدرسه

۴-برف

۵-سینما

۱۰ تا چیز(۵) دوست نداشتنی:

۱-حساسیت(آلرژی)داشتن به هر چیزی که دوست داری بخوری!

۲-آبریزش بینی

۳-سوسک

۴-بیکاری و الافی

۵-حرکات اعصاب خورد کن داداش های کوچیکم

اینا رو هم دعوت می کنم:

فاصله

.

.

.

دیگه کی رو دعوت کنم؟! خب همه همدیگرو دعوتیدن!

شایددر نگاه اول تصور کنی این پرتره حاصل تلاش کودکی

 خردسال برای کشیدن نخستین نقاشیهای خود است٬

اما با دانستن داستان پشت آن احتمالآ به تحسین ایده ی

 جالب و بکر خالق آن خواهید پرداخت.

هفدهم مارس امسال اریک نوردنانکار٬ طراح و هنرمند

سوئدی یک وسیله ی ردیابی

GPS(سامانه موقیت یاب جهانی به کمک ۲۴ماهواره)

را درون چمدانی قرار داد و آنرا به همراه مسیر دقیق از

 پیش تعیین شده ی خود به شرکت پست DHL تحویل داد.

۵۵روز بعد این چمدان به استکهلم بازگشت.سامانه GPS

به صورت خودکار مسیر سفر این چمدان در دور دنیا را ثبت نمود.

اریک اطلاعات ثبت شده را به کامپیوتر خود وارد کرد و پرتره ای

 را که در بالا می بینیدخلق نمود!به دلایل تکنیکی او مجبور بود

 این پرتره را تنها با استفاده از یک خط رسم کند.این خط غول آسا

 با عبور از ۶ قاره و ۶۲کشور دنیا یک مسیر ۱۱۰۶۶۴کیلومتری را

پیموده تا بدین ترتیب باخلق این پرتره اریک را به شهرت جهانی برساند.

لحظه هاست که انسان را فرسوده و خسته از زندگانی می کند

لحظه هاست که عمر آدمی را به پایان می رسانند

و لحظه هاست که انسان را فریب میدهند

بیایید از پس لحظه ها بگریزیم

به امید لحظه بعدی زندگی نکنیم

اینگونه بیاندیشیم که انگار لحظه بعدی پس راه ما نیست

و از همین لحظه لذت ببریم ...

رودربايستي كنارش بنشينيم و با او درد دل كنيم، هيچ كداممان از تنهايي دق

نمي كرديم! من دارم از يك نفر حرف مي زنم ، نه پنجاه تا و صد تا و هزارتا!

هيچ فرقي هم نمي كند آن آدم پير باشد يا جوان، سياه پوست يا سفيد پوست،

 خارجي يا داخلي! فقط كافي است آن قدر انسان باشد كه بتوانيد از "خود"

حقيقي تان با او حرف بزنيد و او با لبخند گوش دهد و صميمانه بگويد :"اشكالش

چيست؟ همين كه هستي خيلي هم خوبه يه اشكالاتي داري ولي گل بي خار خداست"

به چند نظر كه افراد عاقل درباره دوست داده اند توجه كنيد:

1-     رابطه ها زود كسلم مي كنند ، هر كسي تا وقتي برايم تازگي دارد،

جالب است بعد ديگر به او علاقه اي ندارم.

2-     من فكر نمي كنم بشود كسي را براي هميشه دوست داشت ،

براي همين از همان اول قيدش را مي زنم!

3-     وقتي كسي را دوست دارم ، احساس ترس و حسادت مي كنم و

 از هر دوي اينها بيزارم!

من همه اينها را به عنوان تحليل هاي كاملا انساني و صادقانه مي فهمم.

به نظر من هم دوست داشتن ديگران، آن هم در دنياي معاصر يك جور

ريسك است و احتمال دارد كه انسان صدمه بخورد، ممكن است حسادت

آدم گل كند، ممكن است حس اينكه دارد محبوبش را از دست مي دهد

او را بترساند ، ولي بدون دوست داشتن، بدون محرم راز داشتن و

 بدون صميمي شدن، زندگي مثل يك شب طولاني يخبندان زمستاني است،

 بدون اميد به اينكه مي شود آتشي پيدا كرد و از يخ زدگي نجات يافت.

چند سطر از كتاب "چگونه مي توان خلاص شد" را كه اين روز ها

طرفدار زياد پيدا كرده و نويسنده اش هم خيلي ادعا دارد را برايتان مي نويسم:

" وقتي رابطه اي برايتان كسالت آور و خسته كننده مي شود كافي است از آن

 دست برداريد تا خلاص شويد. ابدا ااحساس گناه نكنيد، براي اين كه ديگر رايطه

 بين دو نفر، بيشتر از اين نمي تواند ادامه پيدا كند."

واقعا تا وقتي ما چنين مربياني داريم چه غصه اي داريم؟!

از اين به بعد با هر كس حرفمان شد مي گوييم:" برو به جهنم!

ديگر با تو كاري ندارم! براي چه بايد خودم را

به زحمت بيندازم و مشكلمان را حل منم؟!"

آفرين به اين همه درايت!

به اين مي گويند زندگي ايده آل! خوشبختي در عصر تكنولوژي ارتباطات!

ولي من هنوز هم به اين جمله قديمي ايمان دارم كه:

" صميميت و دوست داشتن ، ضرورت حياتي زندگي است،

 وگرنه دسته جمعي ديوانه خواهيم شد!"

( بخش از مقاله لنوبوسکالیا٬ استاد جامعه شناسی دانشگاه برکلی)

انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت :

 اما من درخت نيستم .

 تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازی.

پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدم ها را خوب مي دانم .

 اما گاهي پرنده ها و انسان ها را;اشتباه مي گيرم;

انسان خنديد و به نظرش اين بزرگ ترين اشتباه ممكن بود.

 پرنده گفت:

 راستي ، چرا پر زدن را كنار گذاشتي؟

انسان منظور پرنده را نفهميد ،

اما باز هم خنديد. پرنده گفت :

نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است .

انسان ديگر نخنديد .

انگار ته ته;خاطراتش چيزي را به ياد آورد .

چيزي كه نمي دانست چيست .

شايد يك آبي دور ، يك اوج دوست داشتني.

پرنده گفت :

غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم

كه پر زدن از يادشان رفته است .

درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ،

 اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود

پرنده اين را گفت و پر زد .

 انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش

 به يك آبي بزرگ افتاد

 و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش

آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد

 آن وقت خدا بر شانه هاي كوچك;

انسان دست گذاشت و گفت :

يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟

زمين و آسمان;هر دو براي تو بود .

 اما تو آسمان را نديدي راستي عزيزم ،

 بال هايت را كجا گذاشتي؟

انسان دست بر شانه هايش گذاشت

و جاي خالي چيزي را احساس كرد .

آن گاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست

زمستان

تولد و مرگ در پي ديگري مي آيند بي آنكه قادر باشي حكم صادر كني كه "اولي" كدام است. به برف پاك كن هاي ماشين وقتي كه باران ،تنهايي ات را در ترافيك اين شهر عجيب و غريب -مثلا- خيس مي كند دقت كن. همه اش در پي هم اند. وقتي مي رسند مي فهمند دير رسيده اند. بر مي گردند دنبال هم ، وقتي نمي رسند، نا اميد مي شوند. مي آيند كه بروند دنبال راه خودشان ، آن يكي دوباره مي دود دنبال آن يكي و ... . فصل ها بين خودشان هم به توافق نرسيده اند هر چند كه ما به راحتي بين آنها به توافق رسيده ايم.

پاييز

برگ هاي زرد، خستگي از درخت را بهانه دلتنگي مي كنند و ... سقوط. باران هاي وحشي تنها قدم زدن آدم ها را براي لحظه اي مختل مي كنند و عاشق تر ها هم كه بي خيال باران؛ لخظه ها بايد خيس بگذرد چه با باران چه با اشك!

وقتي باران يك سيلي محكم به برگ هاي كف جاده مي زند و ماشين جلويي با سرعت عبورش، بادي در دل برگ هاي كف جاده مي اندازد و غرورو چندين ماهه شان را به بازي مي گيرد. بلند مي شوند... در هوا مي رقصند ... و دوباره پهن آسفالت جاده مي شوند.

هميشه به نبودن دست هاي بدرقه عادت كن. عادت كه داري؟ شايد عمر ديدارمان به اولين باران پاييز سال نو قد ندهد آنگونه كه به اولين برف سال كهنه!

تابستان

روزهای طولانی و شب های کوتاه٬ فکر کنم سن و سالمان گذشته از اینکه شیفته تعطیلات تابستان باشیم! تنها تخته سیاه با جمله های روی خودش سال گذشته را با سال بعد پیوند می دهد٬ یک سفره هفت سین پر از دق و دلی که گچ تنها "سین" اش است! زنگ آخر سال پیش هم که می خورد ٬ سال تحویل می شود. تنها سه ماه طول می کشد تا تحویلش دهند.

بهار

بهار فصل رستن است. باید هم به این جمله بخندی اما لحظه ای بعد باور می کنی باید خودت را به خاک بسپری تنها برای رستن.

بهار اسطوره است. اسطوره ها که همیشه به درستی اسطوره نشده اند. وقتی معیار های زیبایی شناسی عوض شد بهار هم می شود اسطوره!

فصل پنجم٬فصل بی اسم٬فصل آخر...

حاجی فیروز سالی یک روز است. خیلی چیزهای دیگر حتی یک لحظه اند. تولد یک لحظه است٬ مرگ یک لحظه است... حیف که نمی شود لحظه ها را کش داد. اگر می شد دیگر حسرتی نمی ماند برای خوردن. مطمئن باش اگر می ماند در حسرت حسرت خوردن می ماندی. همیشه باید حسرتی باشد که بگیی حیف!

هیچ کس دلش برای روزهای آخر سال نمی سوزد. من روزهای کهنه آخر سال را از روزهای نو اول سال بیشتر دوست دارم!

می ایستم روبروی همه نوروز ها و فریاد می زنم که بهار تنها عاریت هستی است از زمستان.

باید" ادامه" ها را از نو ساخت و باید "پایان" ها را رقم زد. آخر عاشقانه ها بارهای بار از شروعشان عاشق ترند که تویی که می مانی و می مانمت بی آنکه "بود" ی و "نبود" ی در قصه مانده باشد. برای آمدن ها باید رفت . بهار آمده که باشد. از آمدن بهار بگو ٬ من هم از رفتن زمستان خواهم گفت!

سال نوی همتون پیشاپیش مبارک!

برای اینکه بفهمید چند روز ؛ ماه ؛ هفته ؛ ثانیه و… از عمرتان می‌گذرد می‌توانید لینک های زیر را ببینید:

AgeCalculator

Horoscope.com: Exact Age Calculator